Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011

Μανόλης Αναγνωστάκης - Στο παιδί μου...

2 σχόλια:

  1. Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι, Του δείχνω με το χέρι τους κακούς. Του μαθαίνω ονόματα σαν προσευχές. Του τραγουδώ τους νεκρούς μας. Αα φτάνει ποια πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά μας . . .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το νόημα της τέχνης μου θαρρούσα πως ήταν φεγγαριού βυζαντινού κι αυτό από παιδί αιμορραγούσα.Στα μήπως και τα τίποτα πενθούσα γιατί σαν ακροβάτης του ουρανού στην αίρεση του κόσμου ισορροπούσα.
    Φυσούσε φύλλα τράπουλας κι αφιόνι μες στων νεκρών ερώτων τους γκρεμούς και της πικρής μου τύχης οι δαιμόνοι του σωματός μου γίνονταν αγχόνη.Στον ύπνο μου διψούσα αγιασμούς σκυλιά της μουσικής του Αλμπινόνι.
    Ζητιάνος στα ουράνια φαρμακεία ζητούσα φάρμακα φανταστικά γι'αγάπη,εμπιστοσύνη κι ευσπλαχνία και για μια τέχνη δίχως ερμηνεία.
    Ζητούσα πυροσβέστη να νικά το πυρ που κατακαίει τη μανία.
    Πρόλογος από τον ''Νοητό Λύκο''Μάνος Ελευθερίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή